Athipathi-Silapathikaram

 The journey continues….

As the two great Indian epics were introduced to me, I was captivated by the Mahabharata. When I explored for the reason, I realised that it was because of the tight screenplay. For those of us who has read/watched Mahabharata in its full course know that  the story comes full circle with every one of them paying for their deeds (including the Pandavas), even after two generations. Although I was introduced to Silappathikaram, I had little understanding of its underlying nuances. The association with Athipathi International and my involvement in Silapathikaram has been a phenomenal learning journey for me. There has been new revelations week after week, with various layers being unveiled consistently. I have been witnessing a lifeless script come to life before my eyes. Based on my understanding and observations today, I see the play is no less than the Mahabharatam. I am in awe of a script that connect every ends together into a package. There is a reference to trees in one scene. While we stand perplexed about its context, the answer to this is revealed in another scene. There is a reference to a song in one scene, the same song has a distinct effect in another. Only someone who has got themselves so involved into the story can package it so beautifully. Thank you very much Pugal, for this wonderful script and for giving the opportunity to listen to you sharing the beauty so profoundly, in first person. 

Although it is the writer/director’s script, the actors are adding new dimensions to the play week after week, performance after performance. Like so many of us have shared earlier, the characters get enhanced through the various perspectives given to it by the actors. Every one of the actor is indeed carving themself week after week, working upon the inputs received from the director and mentors. I defer from naming anyone today - but I can see the play getting sharper and sharper, with mind-blowing dancing (wow! How elegant in one and how powerfully destructive in another and singing performances).

As of today, the warm up session was very very impactful. I could feel the energy after the session. There was an all-encompassing peace and silence within me and I didn’t even want to talk to anyone. I didn’t hear anything that was happening around me, and there was not even any internal conversations. Is this true meditation? I don’t even want to name it. Thank you for the session - I wish and hope that we have this before every performance (I have made a personal request to Nesh too). I could feel the difference within me when I went on stage with this inside-out quietness Vs without this. The learning for me was that knowing the script allows us to deliver dialogues, understanding the script helps us to contextualise better and feeling the character without allowing our self to interfere with it allows the character to play its role, without the actor influencing it.

I am very much looking forward to the upcoming week. I cannot thank each one involved enough for being so kind. I have always felt like a child standing by the shores, waiting for the waves. Every time, I have received the right waves to enrich my soul and my introduction and connection with Athipathi is a recent wave.

Personally, I was a bit sad that today is the last rehearsal at Blk 511/Clementi for Silapathikaram, but was surprised when Nesh told that the real rehearsal begins only later. 

As I relook at my experience, I am very very enriched through the journey. First off, I had a contentment with our first table reading with the two rockstars - Ambika and Nesh. Only later did I realise that on-stage performance is much more than reading dialogues :-). This journey also gave me the opportunity to explore and have dialogues within myself. Like I mentioned today, I had been wondering how to emote graceful love. I held on to this question, until I realised that one cannot emote love, only embody it. Then I asked the question, if humans embody love, why are there conflicts, negative emotions etc. I got boredom as an answer for this. Let me explain. I began learning Thiruvasagam starting with Sivapuranam (since Feb, after the rehearsals began). Initially, as I sang along with the audio, I was fascinated by the depth and meaning of the lyrics. The lyrics kept on playing in my head, and I kept referring to the lyrics at uneven intervals. I diligently played the audio every morning and sang along with it. Until one day the lyrics had magically set in my mind. Without much effort, it has been etched in my memory. Now, I tend to just sing whenever possible and my mind seeks other things. Familiarity has bred boredom and the mind seeks other things to walk away from this boredom. By nature, we all are born as love, we all embody love (That’s why a baby is such a joy to an adult). But as we grow, we seek things beyond ourselves, as the familiarity of our loving self sounds boring. The mind looks for things it is not - that’s why it seeks conflicts as a means of entertainment? As choices for conflicts are aplenty, it keeps shuttling between conflicts until it is completely convinced that this is a futile experience. This conviction takes a longer time as it rides on every opportunity of conflicts it encounters. For most of us, this conviction never really rises. Although some of us may realise this at some point or other, most don’t internalise this. 

Then, I realise that this is the consequence of our boredom. 

நட்பு

என்னோடு பிறக்கறாய்:
பெருங்கூட்டமான 
உலகத்துடன் உறவாடிக்
களித்திருக்கையில்,
அறிமுகமான உலகை அறிய 
அழகானத் துணை நீ!

என்னோடு நடக்கிறாய்:
நாம் இருவரும் 
வெளி, அண்டம் என
உலா வருகிறோம்:
என்னை நான் உணர
அருமையான கருவி நீ!

என்னோடே வாழ்கிறாய்:
அன்பு, பகை, துரோகம்,
மகிழ்வு, துக்கம், நிராகரிப்பு
பயணிக்கிறோம் நாம்:
என்னை நான் வார்ப்பிக்க
அரவணைக்கும் தாயானாய் நீ!
மனமே! உன் வழியே என் அனுபவங்கள்;
உன் நட்பின் பிம்பத்திலேயே உலகைக் காண்கிறேன்!

மழைத்துளி...வனைதல்

ஒற்றைத் துளி மழையின் 
கணம் தாளாமல் 
கைவிடுகிறது இலை;

மழையோ,

கீழிறங்கி,
மண்ணில் 
புதைந்து,
கரைந்து,
வேர்களின் வழியே 

மேலேறுகிறது:
இலைகளுக்குப்
புத்துணர்வாய்!

அவர்கள்,
உன்னை எப்படிக் கைவிட்டார்கள் என்பதல்ல;
நீ,
உன்னை என்னவாக வனைந்தாய் என்பதுவே!

ராமலோவ் - புத்தக வாசிப்பு

ரமலோவ்

நூலாசிரியர்: சரவணன் சந்திரன்

பதிப்பு: உயிர்மை

எனக்கு சரவணன் சந்திரனின் சமூகம் சார்ந்த, அறம் சார்ந்த எழுத்துகளின் மேல் பிரியம். விகடனின் சந்தாதாரராக இருந்தபோது அவருடைய அன்பும் அறமும் தொடர் வாசித்து அவரைப் பின் தொடர்ந்தேன். அவருடைய புத்தகங்களுள் பாவத்தின் சம்பளம், வெண்ணிற ஆடை, சுபிட்ச முருகன் எனக்கு மிகவும் பிடித்தவை. முன்னது இரண்டும் தொகுப்பு. சுபிட்ச முருகனின் ‘எதுவாகவோ அதுவாகவே’ வாழ்க்கையை அதன் போக்கில் ஏற்றுக்கொள்ள அறிவுறுத்தியது. அந்தப் புத்தகம் முடித்தபின்பு எனக்குள் ஒரு பேரமைதி. அதனை நான் இவ்வாறு என் குறிப்புகளில் பதிவு செய்திருக்கிறேன்: “ ‘நான்' அழியும் வழியும், அழிவதற்கான வலிகளும்! A book of symbolisms. கையிலிருக்கும் வெண்ணையை அலட்சியப்படுத்திவிட்டு ஆசைகளுக்குத்தீனி போட ஆரம்பித்து அழிவை நோக்கி நகர்வோம் என்ற புத்தரின் வாக்கை காட்சிப்படுத்தி, பின் அதிலிருந்து விடுபட்டு, கைவிட்ட வெண்ணையைக் கைகொள்ள ஊனை உருக்கி, தன்னை உணர்ந்து, மெய்யை அறிந்து உருக வேண்டிய அவசியத்தை நிதர்சனமாக, நிர்வாணமாக பதிகிறது’. ஒரு புத்தகம் இதைச் செய்ய வேண்டும் என விழைகிறேன் – ஒரு நொடிப் பொழுதோ, இல்லை வாழ்வு முழுமைக்குமோ ஒரு உணர்வை, ஒரு மாற்றத்தை வாசகனுக்குக் கடத்த வேண்டும். ஒரு புது உணர்வின் சுவையையேனும். 

ரமலோவ் வெளியிடப் போகிறார்கள் என அறிந்ததும், ஊருக்குச் செல்லும்போது வாங்கவேண்டும் என முடிவு செய்திருந்தேன். அப்போது மனுஷ்யபுத்திரன் அவர்கள் புத்தகத்திற்கு எழுதிய ‘கடலின் தனிமை’ என்ற முன்னுரையை வாசிக்க நேர்ந்தது. அந்த முன்னுரையே என்னைப் புத்தகத்தை உடனே பெற்றுக் கொண்டு வாசிக்கத் தூண்டியது. கொஞ்சம் முயற்சித்து நண்பரின் நண்பர் மூலமாக வரவழைத்தேன். இப்படி முயற்சி செய்து, பிரயத்தனப்பட்டுப் பெற்றுக் கொள்ளும் எந்தப் பொருளுமே சுவை கூடியதாகத் தானே இருக்கும்? இதில் கவனிக்க வேண்டியது: ரமலோவ் புத்தகத்திற்கு செயற்கை நுண்ணறிவு மூலம் ஒரு காணொளி வெளியிட்டிருந்தனர். ஆனால், எனக்குள் மனுஷ்யபுத்திரன் அவர்களின் எழுத்து தான் உந்துதல் கொடுத்தது. ஆழ்ந்து வாசித்து ஒரு பொருளை விரும்பி வாங்குபவர் பூமர் என்றால், அப்படியே ஆகட்டும்.

நிற்க, சுபிட்ச முருகன் முடித்தபின்பு ஒரு பேரமைதி கிட்டியது எனக் கூறினேன் அல்லவா? ரமலோவும் அதனை எனக்குள் கடத்தியது. புத்தகத்தை முடித்தபின்பு இரு நாட்கள் ரமலோவைப் போலவே சுற்றினேன். யார் இந்த ரமலோவ்? கடலின் மைந்தன். மெத்தாயின் வார்ப்பு. ஆந்திரேயனுடைய வாரிசு. ஆந்திரேயன் நினைவும் நிகழ்வும் ஒன்றாகப் பொருந்தி, கப்பாங்கில் பருவங்களை முன்கூட்டியே உரைக்கிற மெஞ்ஞானி. அவரைத் துரத்தும் கனவைத் துரத்தியபடி கடலினுள்ளே இருந்து கருஞ்சுறாவின் வாயில் புகுவதற்குமுன் முணுமுணுத்தச் சொல் ரமலோவ். அந்தச் சொல் கரையில், வீட்டிலிருந்த மெத்தாயின் காதில் விழுகிறது. ஊரே அவர் இறந்ததாக நம்பும்போது, மெத்தாய் ஒரு சொட்டு கண்ணீர் விடாமல், தன் வயிற்றைத் தடவி கடலை நோக்கி ‘ரமலோவ்’ என கூவுகிறாள். கப்பாங்கில் தந்தை தான் கடலை அறிமுகம் செய்யவேண்டும் என்பது விதி. மெத்தாய் ரமலோவிற்குக் கடலை அறிமுகம் செய்ய எத்தனிக்கிறாள். அதை கப்பாங் எதிர்க்கிறது. அப்போது காற்றைத் தவிற வேறு எதனுடனும் பேசுவது  இல்லை என முடிவெடுக்கிறாள் மெத்தாய். கடலில் திமிங்கலத்திற்கு பாலூட்டுகிறாள். கப்பாங்கே ஆச்சரியமும் அதிர்ச்சியுமாகத் திகைத்து நிற்கிறது. இத்தகைய மெத்தாய் குழந்தையான ரமலோவிற்கு காற்றையும், கடலையும், நதியையும் பற்றி எடுத்துக் கூறி, “உடைமையாய் எதனையுமே கொள்ளாமல் தன்னுணர்வற்றுக் கரைவாய் ரமலோவ்” என அறிவுறுத்தி, கடலை வழிநடத்தும் ஆற்றின் பொறுப்பில் அவனை விடுகிறாள். கடலின் மூத்த முன்னோடியான ஆமை அவனைச் சுமந்து செல்கிறது. இந்த ஆந்திரேயன் மற்றும் மெத்தாய்யின் பாத்திர அமைப்பு என்னை மிகவும் கவர்ந்தது. தன்னியல்பில் தனித்து இயங்கும் ஒரு பெண்ணும் கனவுகளைச் சுமந்து அதனை நோக்கி பயணிக்கும் அவள் கணவனும்!

இத்தகைய ஆந்திரேயனுக்கும், மெத்தாயிக்கும் பிறந்து, ஆற்றின் பொறுப்பில் விடப்பட்டு குழந்தையாய் ஆமையின் முதுகிலேறி கடலில் பயணித்து கப்பாங்கில் வளரும் ரமலோவ் எத்தகைய குணநலன்களுடன் இருக்கிறான்? ஆற்றின் பொறுப்பில் தொடங்கிய பயணம் அவனை எங்கு எப்படி அழைத்துச் செல்கிறது? கப்பாங்கில் அவன் என்னவாக இருக்கிறான்? அவனைப் பொறுப்பேற்றுக் கொள்ளும் அல்பிக்கும், மம்மூனுக்குமான உறவு எப்படிப்பட்டது? பெண்கள் அவனை என்னவாகக் கருதுகிறார்கள்? அவன் பொதுவாக மனிதர்களை, குறிப்பாகப் பெண்களை எப்படி அணுகுகிறான்? அவனுக்கும் கடலுக்கும், கடலுக்குள் இருக்கும் மீன்களுக்கும் ஆமைகளுக்குமான உறவு என்ன? என விரிகிறது கதை. இறுதியில் கடலின் முகவாயில் இருக்கும் ரமலோவ், மலையின் முகட்டில் வசிக்கும் எப்சியை எப்போது எப்படிக் கண்டடைந்து கப்பாங்கிற்கு அழைத்து வருகிறான், அவன் வாழ்வு எத்தகையதாக மாறுகிறது என முடிகிறது கதை. 

புத்தகமே ஒரு மாய உலகை அறிமுகப்படுத்தினாலும், எமிலியின் காதலும், அந்தக் காதலை அவள் கையாண்ட அழகும் என்னைப் பிரமிக்க வைத்தன. “அவனை மடியில் படுக்கப் போட்டு ஒளிரும் தன் கண்களை அவனுடையது வழியாகப் பார்க்க” எத்தனித்து அதனை அடைய அதீத சிரத்தை (ஆத்மார்த்தமாக, ஒரு பிரார்த்தனையைப் போல) எடுக்கும் அவள், அவனுடைய இரு கண்களில் கடலைக் காணும் காட்சி அப்படியே என் மனக்கண் முன். அவளுக்காக ரமலோவ் விட்டுச் செல்லும் முத்து, அவள் இழப்பின் ரகசிய கேவலை மகிழ்ச்சியாகவும், தனக்கென என்று நிறைவடைதலாகவும் மாற்றும் அந்தக் காட்சி அத்தனை அழகாக நமக்குள்ளே நின்றுவிடுகிறது. அந்தக் காட்சியில் காதல் பக்தியாக மாறும் தருணத்தை, உணர்ந்தேன். இத்தனை பிரயத்தனப்படும் எமிலியிடமே எந்தச் சலனமும் அற்று எழுந்து செல்லும் ரமலோவ் காதலுக்கு அப்பாற்பட்டவனா? 

அவன் தன்னுணர்வு அடையும் அழகான ஒரு கணத்தில், அவன் கண்களில் துளிர்க்கும் ஒரு துளி கண்ணீரும் தொடர்ந்து எழுப்பும் சிரிப்பொலியும், புயலின் மையக் கண்ணாக மாறி, உப்பாகப் படிய முற்படுதலும் என அத்தனை அழகாக உருமாறுகிறான். எப்ஸியோ எந்தப் பிரயத்தனமும் இல்லாமல், தன்னொளியை நாள்தோறும் மெருகேற்றிக் கொண்டே கனவைக் கைவிடாது சுமந்தலைகிறாள். அவர்கள் இருவரையும் இணைக்கும் அந்தத் தருணம் இருக்கிறதே! அடடா, அத்தனை ஆழம். அத்தனை அழகு. பிரயத்தனங்கள் பிரார்த்தனைகள் அர்ப்பணிப்புகள் மூலம் நாம் வேண்டுபவை கிட்டாமல் போகலாம்- ஆனால் அவை தான் நம் வாழ்வை முழுமையாக்குபவை என எமிலி மூலம் நுட்பமாகக் கடத்தும் ஆசிரியர், நமக்கானது ஏழு கடல் தாண்டி இருந்தாலும் நம்மை வந்தடையும் என்பதை எப்ஸி மூலம் உணர்த்துகிறாரோ?

கதையின் மையப்புள்ளியாக ரமலோவே ஆன போதிலும், கதையினூடே செம்படவனின் வாழ்க்கையும், அவர்களின் விதிகளும், கொண்டாட்டங்களும், கூட்டங்களும், அவர்களுடைய கடலைப் பற்றிய கணிப்பும், கடலோடு அவர்களுக்கு இருக்கும் பிணைப்பும் அழகாக அமைக்கப்பட்டுள்ளன. அவற்றுள் அவர்களுக்குள் இருக்கும் உறவும், கபடற்ற உரையாடல்களும் என்னை மிகவும் கவர்ந்தன. குறிப்பாக, வெட்கமும் கூச்சமும் வலிந்து திணிக்கபடாதப் பெண்களின் இயக்கத்தினை ரசித்தேன். அத்தனை அழகு அவர்களில். 

இத்தகைய ஒரு கனமான கதைகளத்தில் காலச் சூழலும், காற்றும் கடலும் வெப்பமும் நடத்தும் நர்த்தனங்களும் அத்தனை அழகாகப் பொருந்தி போயிருக்கின்றன. புத்தகம் முழுக்க சரவணன் சந்திரனின் கடலும், கடல் சார்ந்த நுண்ணறிவும், அவருடைய காலச் சூழலைப் பற்றிய புரிதலும் அவைகளைக் கடத்திய விதமும், பருவத்தைக் கணித்து சொல்லுதலும் என மிளிர்கிறது எழுத்து. அவை மட்டுமல்ல, புத்தகம் நெடுக பலதரப்பட்ட மீன்களைப் பற்றின குறிப்புகளும் அவற்றின் சத்துகளும். மொத்தத்தில் கற்ற அத்தனை வித்தைகளையும் ரமலோவின் கதை மூலம் மிக இயல்பாக இறக்கியிருக்கிறார். இவற்றினூடே வாழ்க்கை பாடங்களும்! இங்கு இந்தக் கதை ஒரு கருவி தான். ரமலோவ் என்ற பாத்திரம் அந்தக் கதையையும், இத்தனை அறிவையும் சுமந்து அலைகிறான் – பெரும்பாலும் மௌனமாக!

மௌனம் பெரிய ஆயுதம் தான் போலும்! மௌனத்தில் உற்று நோக்கி உலகை அறிதல், அதைவிட தன்னை அறிதல் தானே தியானம்? கதை நெடுக தியானமும் மன அமைதியும் நுட்பமாக அறிவுறுத்தப்பட்டுள்ளன. காதுள்ளவன் கேட்க கடவன், பார்வையுள்ளவன் பார்க்கக் கடவன்! ஆகவே, இப்புத்தகத்தை மேஜிக்கல் ரியலிசம் என மனுஷ்யபுத்திரன் வகைமைப்படுத்தியிருந்தாலும் என்னளவில் இது ஒரு தியானம். 191 பக்கங்களே கொண்ட இப்புத்தகத்தை கிட்டத்தட்ட 2 வாரமாக வாயில் ஒதுக்கிய கமர்கட்டாய் சுவைத்த எனக்குள் இறுதியில் ஆழ்ந்த அமைதி. என்னளவில் இந்தப் புத்தக வாசிப்பு ஒரு பேரமைதியையும் பேரருளையும் நோக்கிய ஒரு பயணம். 

புத்தகத்தைப் பற்றிக் கூறியாயிற்று. அதன் அட்டைப்படமே அமர்க்களம். கடலின் நிறத்தில் மினுங்கலாக. கடலே அரவணைப்பது போல! முகப்பில் இருக்கும் அந்த கடல் குதிரையும், அந்த அலையினூடே இருக்கும் ஒரு மனித உருவும், திமிங்கலமும் – ஒரு அட்டைபடத்தில் எத்தனை அழகு! 

சரவணன் சந்திரனின் மாறுபட்ட எழுத்து நடையினால் சில இடங்களில் வாசிக்கக் கொஞ்சம் சிரமப்பட்டேன் எனினும், எழுத்தும், எழுத்துக் கடத்திய அறிவையும், அமைதியையும் சிலாகிக்கிறேன். எமிலிக்குக் கிட்டிய அந்த நல்முத்து நமக்கும் கிட்டட்டும். உப்பாகவே கரைந்து நிற்போம்!

SVHV

The ducklings meandered into the vastness:
Waddling, splattering, swimming;
Like sponges they absorbed:
The good and evil,
The virtues and vice;
Learning and Unlearning,
Unlearning and learning anew
Refining themselves
In the furnace of wisdom!

Wisdom that instilled discipline
Encapsulated in the mundanities:
‘How many children waiting for you?’ taught patience
’This uniform is your sanctuary’ defined self-respect
’Towards the world beyond the yonder’ inspired ambition
‘You are precious, it all begins in you’ drove self-worth!
Amidst the Hullabaloo of 
Math, Chem, History, Civics, Bio, and Language

Language was the instrument of self-consciousness:
‘Speak English’ screamed the pink badge-
The hallmark of shame:
Holding for a moment,
Looking for the opportunity to pass on;
Wren & Martin in a tiny town
Where English was just crawling in the streets,
It was walking-talking on the ducklings
As their vehicle of self-discovery!

Self-discovery as the journey of the individual
Despite being one among the flock
That steadily traversed together from:
Cute babies to walking blabberers 
To identity-seeking adolescents,
As they transformed into Swans:
Not realizing the burden of their journey
For their boundaries were carefully carved
Their journey was painstakingly designed
And they were built on the principled monuments

Monuments into which they were
Ferried in a wheeled castle,
Carefully tendered 
By the captain and his first officer:
Muthanna and Nithyanna!
Monuments built by stalwarts:
Veiled in the name of teachers:
Ms Radha, Ms Rani, Ms Jeya, Ms Krishnammal,
Ms Meena, Ms RP Rajeswari, Ms C Rajeswari,
Ms Padma, Ms Gomathi, Ms Selvam;
Administered by Jothi Miss,
And attended by our beloved ayammas!

Bread Crust

 Have you ever unpacked 
A loaf of bread:
Impatient to glee at the
Soft, alluringly pale crumb
Ignoring the 
Hard, chewy crust?
The airy crumb:
Protected comfortably 
Within the confines 
Of the
Heat-exposed, 
Bearing the brunt of burn crust.
The crust: 
Dense and Antioxidant rich,
Quietly letting the crumb win:
Not imploring to be consumed,
Not loud, not argumentative;
For it chooses its peace
Over justifying its significance;
Contented to
Feed the hunger of 
The miniatures and microbes:
Birds around garbage,
Fungus and Bacteria
Than the greed
Of the several him and her!

வள்ளுவா ரோபோட் யுத்தம்

 நூல்: வள்ளுவா ரோபோட் யுத்தம் 

நூல் ஆசிரியர்: திரு இரா நடராசன் 

திரு இரா நடராசன் பற்றி:  நாம் நம் வாழ்நாளில் 175 புத்தகங்கள் வாசிப்போமா -தெரியாது. ஆனால் ஒரு மனிதன் 175 புத்தகங்கள் எழுதியிருக்கிறார் என்பதும், அவர் இன்று நம்மோடு உரையாடுகிறார் என்பதும் எத்தனைப் பெரிய சிலாக்கியம்? அவர் எழுத்தில் தொகுத்தவை மட்டும் 175. அவர் எழுதியவை ஏராளம். உதாரணமாக, மாணவர்கள் மத்தியில் அறிவியல் கற்கும் போக்கை ஊக்கப்படுத்தும் நோக்கத்தில், ‘இன்றைய இந்திய விஞஞ்னானிகள் 100’ என்ற தலைப்பில் இந்தியாவில் பிறந்து சிறந்து விளங்கும் 100 விஞ்ஞானிகளை அடையாளம் கண்டு, தினம் ஒரு விஞ்ஞானியை அறிமுகப்படுத்தி, ஒரு கட்டுரை தொடரை ‘புக் டே டாட் காம்’ என்ற வலைதளத்தில் எழுதினார். இதற்கிடையில் யூட்யூப் தளத்தில் பல பேட்டிகளும், தொலைக்காட்சி தொடர்களும்  என இயங்கிக் கொண்டே இருக்கிறார். இத்தனையையும் வெற்றிகரமான ஒரு பள்ளியின் தலைமை ஆசிரியராகப் பணியாற்றியபடியே செய்கிறார். பிரம்மிப்பாக இருக்கிறது. இந்த மனிதனுக்கு ஒரு நாளையில் எத்தனை மணி நேரம் தான் இருக்குமோ தெரியவில்லை. இத்தனை சுறுசுறுப்பாக சமூகத்தின் மீது தீராத அக்கறையோடு சற்றும் தளர்வில்லாமல் இயங்கிக் கொண்டே இருக்கும் ஒரு மனிதன். அவரை நம் குழந்தைகள் இத்தனை நெருக்கத்தில் கண்டு, உரையாடுவது என்பது அவர்கள் வாழ்வின் மிகப் பெரிய பேறு.

 

அவருடைய எழுத்தைப் பொறுத்தவரையில் அவை பெரும்பாலும் யதார்த்தம், இயற்கை சுற்றி எளிமையான மொழி நடையில் கொஞ்சம் நகைச்சுவையுடன் அறிவியல் மற்றும் வரலாற்றுப் புதினங்களே ஆகும. அந்தப் புதினங்களில் ஒளிரும் கற்பனை அபாரம். ஐன்ஸ்டீன், “அறிவைக் காட்டிலும் கற்பனைத் திறன் மிக முக்கியம்” என்றார். திரு இரா நடராசனோ, கற்பனைக் கதைகள் மூலம் அறிவியலையும், வரலாற்றையும், சிறந்த கொள்கைகளையும் கடத்துகிறார்.

 

இப்போது, வள்ளுவா ரோபோட் யுத்தத்திற்கு வருவோம்: மூன்று அறிவியல் புனைவு அடங்கிய புத்தகம்: வள்ளுவா ரோபோட் யுத்தம், ஆப்பரேஷன் பகத் சிங், எம். ஐ. பி. 72 காணவில்லை. புத்தகத்தின் முன்னுரையில் அவர் கூறியபடி, “இவை அக்னிக் குஞ்சுகள்.. நாளைய இருட்டில் வீசப்பட்ட மூன்று ஒளித் துளிகள். ஒவ்வொரு குறுநாவலும் தனக்கென்று ஒரு தீப்பந்தத்தை ஏந்தி எதிர்காலத்தை உஙகளுக்கு வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது.” நாளைய இருட்டில் இன்று எப்படி வெளிச்சம் வீச முடியும்? அதற்கு முதலில் நாளைய இருட்டு எப்படி இருக்கும் என நமக்குத் தெரிய வேண்டும் அல்லவா? உண்மையில், நம்மால் காலவெளியில் பயணிக்க முடியுமா? 

இப்போ நாம் ஒரு இடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்திற்குப் போக வேண்டும் எனில் எப்படி போகிறோம்? ஆதி மனிதன் நடந்து போனது போல போகலாம். அப்புறம் சக்கரம் என்ற ஒன்றைக் கண்டுபிடித்தார்கள். வட்டமாக இருக்கும் சக்கரம் தான் வேகம் கொடுக்கும் எனக் கண்டுகொண்டார்கள். அப்புறம் அந்தச் சக்கரத்தை இழுக்க மாடு, எருமை எனப் பூட்டிப் பார்த்து குதிரை தான் சரியாக வரும் என முடிவு செய்து குதிரை வண்டிகள் மூலம் பயணித்தார்கள். அப்புறம் நீர் ஆவி எஞ்சின் என்ற ஒன்றைக் கண்டுபிடித்து, சற்று வேகமாகச் செல்ல வழி கண்டார்கள். அப்புறம்? எரிபொருள் எஞ்சின் கண்டுபிடித்து அவற்றில் இன்னும் வேகமாகப் பயணம் செய்தோம். அந்த எஞ்சின்களைப் பலவாறாக வடிவமைத்து, திறனை அதிகரித்தோம். இப்போது பாட்டரி கொண்ட மின்சார ஊர்திகளை வடிவமைத்து மறுசீரமைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். இதற்கெல்லாம் அடைப்படை காரணி நம்மால் பயணிக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கை. நடந்தே இடங்களைக் கடந்த மனிதனுக்கு இது பூமி என்றோ, இவ்வளவு பெரிய வெளி என்பதோ, இவ்வளவு தூரம் பயணிக்க இயலும் என்பதோ தெரியாது. ஆனால், கடந்த நூற்றாண்டில் மட்டும் எவ்வளவு முன்னேற்றம்??

 

இப்போது காலவெளியில் பயணிப்பதைப் பற்றி பேசுவோம். காலவெளியில் நடப்பது என்றால் என்ன? ஒரு காலத்தில் இருந்து மற்றோரு காலத்துக்குச் செல்லுதல். உதாரணமாக இன்றிலிருந்து சில வருடங்கள் பின் செல்லுதல், அல்லது முன் செல்லுதல். இன்று இதைச் செய்வதற்கு நம்மிடம் கருவி இருக்கிறதா? ஆம், நம்முடைய சிந்தனைகள். காலத்தில் பின்னோக்கிச் செல்ல நம் ஞாபகங்களும், முன்னோக்கிச் செல்ல நம் கற்பனைகளும் என நம் சிந்தனைகளே காலவெளியில் பயணிக்க நம்மிடம் இருக்கும் இயற்கையானக் கருவிகள். அதாவது நிலத்தில் பயணிக்க நம்மிடம் இருக்கும் கால்களுக்கு ஈடானவை. இன்னும் காலவெளியில் பயணிக்க சக்கரம் கண்டுபிடிக்க வேண்டும். அதெல்லாம் பின் நாட்களில் வரும். இங்கு நம்மோடு இருக்கும் குழந்தைகளுள் எவரேனும் ஒருவர் அதனைக் கண்டுபிடிக்கக் கூடும். ஆனால், அதற்கு முதலில் காலவெளியில் பயணிக்கிறோம் என்பதை நம்ப வேண்டும். ஒன்றுமே செய்யாமல் இருந்தாலே நாம் ஒரு நொடியில் இருந்து இன்னொரு நொடிக்குச் சென்று கொண்டே தான் இருக்கிறோம். காலத்தில் பயணித்துக் கொண்டே தான் இருக்கிறோம்.

 

வள்ளுவா புத்தகத்தின் கதைகள் நம்மை காலத்தில் முன்னோக்கி வேகமாகச் செல்ல வழி காட்டுகின்றன. திரு இரா நடராசனின் கற்பனையில் ஏறி அமர்ந்தால் போதும். அவை நம்மை முன்னுக்கும் பின்னுக்கும் எனக் காலவெளியில் அழைத்துச் செல்கின்றன. அவ்வளவு கற்பனை. எதிர்கால ரோபோட்டுகள் சூழ் உலகத்தில் வாழ நம்மை பழக்குவிக்கின்றன, ஈராயிரம் வருடங்களுக்கு முன் எழுதப்பட்ட திருக்குறளின் வழிகாட்டுதலில். இன்றைய நம் கூடுகைப் போல பிற்காலத்தில் ரோபோட்டுகள் கூடுமாம், அவைகளுக்குள் கொள்கைகள் அடிப்படையில் விவாதங்கள் நடக்குமாம், Philosophy பேசுமாம். அதற்கு திருக்குறளைத் துணைக்கு அழைத்துக் கொள்ளுமாம். என்னென்ன கம்பி சுத்துற கதை? என்றே நினைக்கத் தோன்றும். ஆனால், இவை அனைத்தும் சாத்தியம் என்பதற்கு இன்றைய ChatGPT யும், அவரின் தோழர்களுமே சாட்சி.

 

MIG 72 காணவில்லை என்ற கதையில், மனிதர்கள் ஏற்கனவே நிலவில் வாழ ஆரம்பித்து விட்டார்கள். இன்றைய அறிவியலும், தொழில் நுட்பமும் நம்மை அந்த வாழ்விற்கு அழைத்துச் செல்லுமா இல்லையா? நிச்சயமாக அப்படி ஒரு சூழல் வரும். அப்போது நிலவில் உலாவுவதற்கு என உருவாக்கப்பட்ட ஒரு ரோபோட் பூமியில் வழிதவறி சுற்றுகிறது. அது செய்யும் அட்டகாசம் தான் MIG 72 காணவில்லை. அப்படி என்ன அட்டகாசம்? நிலவுக்கென்று உருவாக்கப்பட்ட ஒரு ரோபோட் பூமியில் உலவுவதில் என்ன பிரச்சனை? ஒரு காரணி சொல்கிறேன்: நிலவில் பூமியை விட புவியீர்ப்பு சக்தி மிகக் குறைவு தானே? நிலவின் வானமும் பூமியின் வானமும் வெவ்வேறு நிறம் கொண்டவை. நிலவில் கடலோ நீர்நிலைகளோ கிடையாது. ஏன், மழைகூட கிடையாது. சதா எரிகற்கள் வீழும் ஒரு நிலபரப்பு அது. அப்படிப்பட்ட நிலபரப்பில் இருக்க வேண்டிய ரோபோட் பூமியில் நடந்தால்? ஒரே நகைச்சுவை தான். அந்த நகைச்சுவையின் வழியே இத்தனை அறிவியலையும் கடத்தி விடுகிறார். சரி, இத்தோடு முடிந்ததா? பூமியின் இயற்கை காலநிலை மாற்றத்தையும், அதனால் ஏற்படும் அழிவுகளையும் பேசுகிறார். இறுதியில், ரோபோட்டின் அட்டகாசத்தைக் கொண்டே அழிவுகளில் இருந்து மீட்பும் நடக்கிறது. கதை ஆரம்பிக்கும் போது திக் திக் என ஆரம்பித்து, அப்பாடா என மறுவி, அடடா என முடியும் போது அத்தனை மாற்றங்கள் நமக்குள்.

 

கதைகளை ஒவ்வொன்றாகப் படித்து விட்டு சிறிது அசை போட வேண்டும். பொதுவாக தமிழில் சிறார் இலக்கியம் போதவில்லை என்ற குறை ஒரு பக்கமும், சிறார்கள் தமிழ் நூல்களைப் படிப்பதில்லை என்ற குறை ஒரு புறமும் இருக்கின்றன. இந்தப் புத்தகம் ஒரு சிறந்த தமிழ் சிறார் புத்தகமாக, அவர்களின் ஆர்வத்தைத் தூண்டவும், திக் திக் நொடிகள் பல கொண்டு இந்த இரு குறைகளையும் போக்கும் எனத் திடமாக நம்புகிறேன். அப்புறம், ஒரு இரகசியம் சொல்கிறேன்: இவர் சிறார் இலக்கியம் என்ற போர்வையில், நம் அனைவருக்குமே தான் எழுதுகிறார். இவரது புத்தகங்கள் சிறந்த அறிவியல் அதிசயம். 

Poem: Valentine

 

Whimsical 30: Conversations galore

 The Primary School is taking them to the Asian museum today, as part of the learning journey. It coincides with their at-school Math Olympiad class. Kutta has decided not to go to the learning journey. On the way to school this morning, he began, "YS, HY and I are not going. We are the Math nerds". I could sense the joy of doing something unconventional. I questioned, "Will your school be ok with this?". He replied positive. Then I remarked, "The natural History Museum is the best". He agreed, and added, "yes, it houses so much of bird varieties. Including an archaeopteryx". I was just hearing, listening some parts. He continued, "Can you imagine Amma, a palm sized archaeopteryx. Which is the origin of all birds in the universe today. All birds - the finger sized humming bird and the human size ostrich inclusive. Do you know, ostriches could once fly. Then they lost their ability to fly. They evolved from flying to walking. Imagine a huge ostrich flying and standing next to us. How would that be?"

Prior to this conversation, we had talked about plants. He spotted a papaya plant on the pavement, "on your way back, can you pick that and plant it in our garden?". I fake a fear, "Oh! The government will be after me. Remember we are not supposed to uproot pubic plants". He remarked sarcastically, "This is not from the government. It seems to have grown randomly." There's a home grown papaya plant that seldom flowers. He should have remembered it. He asked, "why isn't the papaya plant at home not fruiting? Remember the one time it flowered?". I remember that and respond, "Papaya doesn't have stamen and anther in the same flower. It needs to be pollinated. Do you remember V uncle. You can call him V. He said that the seeds  from store bought papaya are mostly genetically modified to host only anthers.". He added, "Or stamen. Let's sow all the seeds from a fruit. At least one of them should have a stamen, isn't it?". I'm laughing within. I said, "I doubt. They may mostly have anthers only. If there are enough stamens, it will challenge their business. So,...". And he replied, "how many papayas can a plant fruit after all? Why do they do this? Do you know, the green beans are also like that. I had initially planted 7 beans. Only 2 grew into healthy plants that flowered and fruited. The rest were all just plants. Then I picked the seeds from these plants and sowed them, so that it continues to flower and fruit. That's why the plant we have now is flowering". I remarked, "You should document all these ma. How much have you observed." This conversation was distracted by a garden lizard on top of a tree shrub. A few minutes later was the conversation on museums. 

The whole conversation happened on the forward trip to school by walk. Total of 7-10min. And I cherish these moments. Thank you God!