Bread Crust

 Have you ever unpacked 
A loaf of bread:
Impatient to glee at the
Soft, alluringly pale crumb
Ignoring the 
Hard, chewy crust?
The airy crumb:
Protected comfortably 
Within the confines 
Of the
Heat-exposed, 
Bearing the brunt of burn crust.
The crust: 
Dense and Antioxidant rich,
Quietly letting the crumb win:
Not imploring to be consumed,
Not loud, not argumentative;
For it chooses its peace
Over justifying its significance;
Contented to
Feed the hunger of 
The miniatures and microbes:
Birds around garbage,
Fungus and Bacteria
Than the greed
Of the several him and her!

வள்ளுவா ரோபோட் யுத்தம்

 நூல்: வள்ளுவா ரோபோட் யுத்தம் 

நூல் ஆசிரியர்: திரு இரா நடராசன் 

திரு இரா நடராசன் பற்றி:  நாம் நம் வாழ்நாளில் 175 புத்தகங்கள் வாசிப்போமா -தெரியாது. ஆனால் ஒரு மனிதன் 175 புத்தகங்கள் எழுதியிருக்கிறார் என்பதும், அவர் இன்று நம்மோடு உரையாடுகிறார் என்பதும் எத்தனைப் பெரிய சிலாக்கியம்? அவர் எழுத்தில் தொகுத்தவை மட்டும் 175. அவர் எழுதியவை ஏராளம். உதாரணமாக, மாணவர்கள் மத்தியில் அறிவியல் கற்கும் போக்கை ஊக்கப்படுத்தும் நோக்கத்தில், ‘இன்றைய இந்திய விஞஞ்னானிகள் 100’ என்ற தலைப்பில் இந்தியாவில் பிறந்து சிறந்து விளங்கும் 100 விஞ்ஞானிகளை அடையாளம் கண்டு, தினம் ஒரு விஞ்ஞானியை அறிமுகப்படுத்தி, ஒரு கட்டுரை தொடரை ‘புக் டே டாட் காம்’ என்ற வலைதளத்தில் எழுதினார். இதற்கிடையில் யூட்யூப் தளத்தில் பல பேட்டிகளும், தொலைக்காட்சி தொடர்களும்  என இயங்கிக் கொண்டே இருக்கிறார். இத்தனையையும் வெற்றிகரமான ஒரு பள்ளியின் தலைமை ஆசிரியராகப் பணியாற்றியபடியே செய்கிறார். பிரம்மிப்பாக இருக்கிறது. இந்த மனிதனுக்கு ஒரு நாளையில் எத்தனை மணி நேரம் தான் இருக்குமோ தெரியவில்லை. இத்தனை சுறுசுறுப்பாக சமூகத்தின் மீது தீராத அக்கறையோடு சற்றும் தளர்வில்லாமல் இயங்கிக் கொண்டே இருக்கும் ஒரு மனிதன். அவரை நம் குழந்தைகள் இத்தனை நெருக்கத்தில் கண்டு, உரையாடுவது என்பது அவர்கள் வாழ்வின் மிகப் பெரிய பேறு.

 

அவருடைய எழுத்தைப் பொறுத்தவரையில் அவை பெரும்பாலும் யதார்த்தம், இயற்கை சுற்றி எளிமையான மொழி நடையில் கொஞ்சம் நகைச்சுவையுடன் அறிவியல் மற்றும் வரலாற்றுப் புதினங்களே ஆகும. அந்தப் புதினங்களில் ஒளிரும் கற்பனை அபாரம். ஐன்ஸ்டீன், “அறிவைக் காட்டிலும் கற்பனைத் திறன் மிக முக்கியம்” என்றார். திரு இரா நடராசனோ, கற்பனைக் கதைகள் மூலம் அறிவியலையும், வரலாற்றையும், சிறந்த கொள்கைகளையும் கடத்துகிறார்.

 

இப்போது, வள்ளுவா ரோபோட் யுத்தத்திற்கு வருவோம்: மூன்று அறிவியல் புனைவு அடங்கிய புத்தகம்: வள்ளுவா ரோபோட் யுத்தம், ஆப்பரேஷன் பகத் சிங், எம். ஐ. பி. 72 காணவில்லை. புத்தகத்தின் முன்னுரையில் அவர் கூறியபடி, “இவை அக்னிக் குஞ்சுகள்.. நாளைய இருட்டில் வீசப்பட்ட மூன்று ஒளித் துளிகள். ஒவ்வொரு குறுநாவலும் தனக்கென்று ஒரு தீப்பந்தத்தை ஏந்தி எதிர்காலத்தை உஙகளுக்கு வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது.” நாளைய இருட்டில் இன்று எப்படி வெளிச்சம் வீச முடியும்? அதற்கு முதலில் நாளைய இருட்டு எப்படி இருக்கும் என நமக்குத் தெரிய வேண்டும் அல்லவா? உண்மையில், நம்மால் காலவெளியில் பயணிக்க முடியுமா? 

இப்போ நாம் ஒரு இடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்திற்குப் போக வேண்டும் எனில் எப்படி போகிறோம்? ஆதி மனிதன் நடந்து போனது போல போகலாம். அப்புறம் சக்கரம் என்ற ஒன்றைக் கண்டுபிடித்தார்கள். வட்டமாக இருக்கும் சக்கரம் தான் வேகம் கொடுக்கும் எனக் கண்டுகொண்டார்கள். அப்புறம் அந்தச் சக்கரத்தை இழுக்க மாடு, எருமை எனப் பூட்டிப் பார்த்து குதிரை தான் சரியாக வரும் என முடிவு செய்து குதிரை வண்டிகள் மூலம் பயணித்தார்கள். அப்புறம் நீர் ஆவி எஞ்சின் என்ற ஒன்றைக் கண்டுபிடித்து, சற்று வேகமாகச் செல்ல வழி கண்டார்கள். அப்புறம்? எரிபொருள் எஞ்சின் கண்டுபிடித்து அவற்றில் இன்னும் வேகமாகப் பயணம் செய்தோம். அந்த எஞ்சின்களைப் பலவாறாக வடிவமைத்து, திறனை அதிகரித்தோம். இப்போது பாட்டரி கொண்ட மின்சார ஊர்திகளை வடிவமைத்து மறுசீரமைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். இதற்கெல்லாம் அடைப்படை காரணி நம்மால் பயணிக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கை. நடந்தே இடங்களைக் கடந்த மனிதனுக்கு இது பூமி என்றோ, இவ்வளவு பெரிய வெளி என்பதோ, இவ்வளவு தூரம் பயணிக்க இயலும் என்பதோ தெரியாது. ஆனால், கடந்த நூற்றாண்டில் மட்டும் எவ்வளவு முன்னேற்றம்??

 

இப்போது காலவெளியில் பயணிப்பதைப் பற்றி பேசுவோம். காலவெளியில் நடப்பது என்றால் என்ன? ஒரு காலத்தில் இருந்து மற்றோரு காலத்துக்குச் செல்லுதல். உதாரணமாக இன்றிலிருந்து சில வருடங்கள் பின் செல்லுதல், அல்லது முன் செல்லுதல். இன்று இதைச் செய்வதற்கு நம்மிடம் கருவி இருக்கிறதா? ஆம், நம்முடைய சிந்தனைகள். காலத்தில் பின்னோக்கிச் செல்ல நம் ஞாபகங்களும், முன்னோக்கிச் செல்ல நம் கற்பனைகளும் என நம் சிந்தனைகளே காலவெளியில் பயணிக்க நம்மிடம் இருக்கும் இயற்கையானக் கருவிகள். அதாவது நிலத்தில் பயணிக்க நம்மிடம் இருக்கும் கால்களுக்கு ஈடானவை. இன்னும் காலவெளியில் பயணிக்க சக்கரம் கண்டுபிடிக்க வேண்டும். அதெல்லாம் பின் நாட்களில் வரும். இங்கு நம்மோடு இருக்கும் குழந்தைகளுள் எவரேனும் ஒருவர் அதனைக் கண்டுபிடிக்கக் கூடும். ஆனால், அதற்கு முதலில் காலவெளியில் பயணிக்கிறோம் என்பதை நம்ப வேண்டும். ஒன்றுமே செய்யாமல் இருந்தாலே நாம் ஒரு நொடியில் இருந்து இன்னொரு நொடிக்குச் சென்று கொண்டே தான் இருக்கிறோம். காலத்தில் பயணித்துக் கொண்டே தான் இருக்கிறோம்.

 

வள்ளுவா புத்தகத்தின் கதைகள் நம்மை காலத்தில் முன்னோக்கி வேகமாகச் செல்ல வழி காட்டுகின்றன. திரு இரா நடராசனின் கற்பனையில் ஏறி அமர்ந்தால் போதும். அவை நம்மை முன்னுக்கும் பின்னுக்கும் எனக் காலவெளியில் அழைத்துச் செல்கின்றன. அவ்வளவு கற்பனை. எதிர்கால ரோபோட்டுகள் சூழ் உலகத்தில் வாழ நம்மை பழக்குவிக்கின்றன, ஈராயிரம் வருடங்களுக்கு முன் எழுதப்பட்ட திருக்குறளின் வழிகாட்டுதலில். இன்றைய நம் கூடுகைப் போல பிற்காலத்தில் ரோபோட்டுகள் கூடுமாம், அவைகளுக்குள் கொள்கைகள் அடிப்படையில் விவாதங்கள் நடக்குமாம், Philosophy பேசுமாம். அதற்கு திருக்குறளைத் துணைக்கு அழைத்துக் கொள்ளுமாம். என்னென்ன கம்பி சுத்துற கதை? என்றே நினைக்கத் தோன்றும். ஆனால், இவை அனைத்தும் சாத்தியம் என்பதற்கு இன்றைய ChatGPT யும், அவரின் தோழர்களுமே சாட்சி.

 

MIG 72 காணவில்லை என்ற கதையில், மனிதர்கள் ஏற்கனவே நிலவில் வாழ ஆரம்பித்து விட்டார்கள். இன்றைய அறிவியலும், தொழில் நுட்பமும் நம்மை அந்த வாழ்விற்கு அழைத்துச் செல்லுமா இல்லையா? நிச்சயமாக அப்படி ஒரு சூழல் வரும். அப்போது நிலவில் உலாவுவதற்கு என உருவாக்கப்பட்ட ஒரு ரோபோட் பூமியில் வழிதவறி சுற்றுகிறது. அது செய்யும் அட்டகாசம் தான் MIG 72 காணவில்லை. அப்படி என்ன அட்டகாசம்? நிலவுக்கென்று உருவாக்கப்பட்ட ஒரு ரோபோட் பூமியில் உலவுவதில் என்ன பிரச்சனை? ஒரு காரணி சொல்கிறேன்: நிலவில் பூமியை விட புவியீர்ப்பு சக்தி மிகக் குறைவு தானே? நிலவின் வானமும் பூமியின் வானமும் வெவ்வேறு நிறம் கொண்டவை. நிலவில் கடலோ நீர்நிலைகளோ கிடையாது. ஏன், மழைகூட கிடையாது. சதா எரிகற்கள் வீழும் ஒரு நிலபரப்பு அது. அப்படிப்பட்ட நிலபரப்பில் இருக்க வேண்டிய ரோபோட் பூமியில் நடந்தால்? ஒரே நகைச்சுவை தான். அந்த நகைச்சுவையின் வழியே இத்தனை அறிவியலையும் கடத்தி விடுகிறார். சரி, இத்தோடு முடிந்ததா? பூமியின் இயற்கை காலநிலை மாற்றத்தையும், அதனால் ஏற்படும் அழிவுகளையும் பேசுகிறார். இறுதியில், ரோபோட்டின் அட்டகாசத்தைக் கொண்டே அழிவுகளில் இருந்து மீட்பும் நடக்கிறது. கதை ஆரம்பிக்கும் போது திக் திக் என ஆரம்பித்து, அப்பாடா என மறுவி, அடடா என முடியும் போது அத்தனை மாற்றங்கள் நமக்குள்.

 

கதைகளை ஒவ்வொன்றாகப் படித்து விட்டு சிறிது அசை போட வேண்டும். பொதுவாக தமிழில் சிறார் இலக்கியம் போதவில்லை என்ற குறை ஒரு பக்கமும், சிறார்கள் தமிழ் நூல்களைப் படிப்பதில்லை என்ற குறை ஒரு புறமும் இருக்கின்றன. இந்தப் புத்தகம் ஒரு சிறந்த தமிழ் சிறார் புத்தகமாக, அவர்களின் ஆர்வத்தைத் தூண்டவும், திக் திக் நொடிகள் பல கொண்டு இந்த இரு குறைகளையும் போக்கும் எனத் திடமாக நம்புகிறேன். அப்புறம், ஒரு இரகசியம் சொல்கிறேன்: இவர் சிறார் இலக்கியம் என்ற போர்வையில், நம் அனைவருக்குமே தான் எழுதுகிறார். இவரது புத்தகங்கள் சிறந்த அறிவியல் அதிசயம். 

Poem: Valentine

 

Whimsical 30: Conversations galore

 The Primary School is taking them to the Asian museum today, as part of the learning journey. It coincides with their at-school Math Olympiad class. Kutta has decided not to go to the learning journey. On the way to school this morning, he began, "YS, HY and I are not going. We are the Math nerds". I could sense the joy of doing something unconventional. I questioned, "Will your school be ok with this?". He replied positive. Then I remarked, "The natural History Museum is the best". He agreed, and added, "yes, it houses so much of bird varieties. Including an archaeopteryx". I was just hearing, listening some parts. He continued, "Can you imagine Amma, a palm sized archaeopteryx. Which is the origin of all birds in the universe today. All birds - the finger sized humming bird and the human size ostrich inclusive. Do you know, ostriches could once fly. Then they lost their ability to fly. They evolved from flying to walking. Imagine a huge ostrich flying and standing next to us. How would that be?"

Prior to this conversation, we had talked about plants. He spotted a papaya plant on the pavement, "on your way back, can you pick that and plant it in our garden?". I fake a fear, "Oh! The government will be after me. Remember we are not supposed to uproot pubic plants". He remarked sarcastically, "This is not from the government. It seems to have grown randomly." There's a home grown papaya plant that seldom flowers. He should have remembered it. He asked, "why isn't the papaya plant at home not fruiting? Remember the one time it flowered?". I remember that and respond, "Papaya doesn't have stamen and anther in the same flower. It needs to be pollinated. Do you remember V uncle. You can call him V. He said that the seeds  from store bought papaya are mostly genetically modified to host only anthers.". He added, "Or stamen. Let's sow all the seeds from a fruit. At least one of them should have a stamen, isn't it?". I'm laughing within. I said, "I doubt. They may mostly have anthers only. If there are enough stamens, it will challenge their business. So,...". And he replied, "how many papayas can a plant fruit after all? Why do they do this? Do you know, the green beans are also like that. I had initially planted 7 beans. Only 2 grew into healthy plants that flowered and fruited. The rest were all just plants. Then I picked the seeds from these plants and sowed them, so that it continues to flower and fruit. That's why the plant we have now is flowering". I remarked, "You should document all these ma. How much have you observed." This conversation was distracted by a garden lizard on top of a tree shrub. A few minutes later was the conversation on museums. 

The whole conversation happened on the forward trip to school by walk. Total of 7-10min. And I cherish these moments. Thank you God!

புலம்பெயர்ந்தவர்: கானல் நீர்

புவியால் கைவிடப்பட்டு,
மேகங்களாலும் நிராகரிக்கப்பட்டு,
ஒரு இலையேனும் சொந்தம் கொள்ளாது,
காற்றில் தத்தளிக்கும் நீர்த்துளி நான்!
மீண்டும் மீண்டும் உயிர்த்தெழுகிறேன்:
மலையெனக் கனக்கும் கானல் நீரைச் சுமந்தபடியே,
மேகத்தையும் தரையையும் இணைக்கும் இழையைத் தேடி!
நைந்த  என் ஏக்கத்தைத் தைக்கும் சிறு நூலாவது கிட்டுமா?

[Gratitude 9] The subtle moment when an acquaintance becomes a bestie

Paati's arrival in here and the times we spent together were brief, but profound. 

I had always held her with high admiration.  I first met her in 1995, when we were both XII Std students. In the math tuition in the house of AK, located in the narrow lane behind the railway tracks. As a kid lacking confidence, I assumed everybody was well placed intellectually - but, I did talk a lot during those times. Paati was one of those unassuming girls who struck a lovely conversation with me. She would glide in her Sunny, much like Kisu. I had not even learnt the art of riding a bicycle - so everyone of them was awe inspiring to me. I remember admiring her confidence, her teeth and her charming smile. When she smiled, she smiled with her face that glowed from her soul.

Then we lost tracks, although Kisu continuously kept in contact. We became FB friends in 2011/12, when I texted Paati with admiration. Once when I posted excerpts from books on FB for a brief period of time, Paati got hooked. I still remember her commenting about the similarity of our choices, esp when I quoted, "The God of Small Things". Then, I read snippets of little Ara and her conversations with the baby. Smitten. 

Kisu kept quoting Paati once a while. When I was lost in my world of tribulations, Paati had apparently gone through hell. When Paati published her book during the pandemic, Kisu referred me for a poetry session - and it was so beautiful to reconnect. This poem on diary was written to be read at one of her sessions for the then published book rain diary. I also got an opportunity to rave about Chitra Banerjee Divakaruni and her book 'Before we visit the Goddess'. What began as a 3 min discussion on the book extended to about 10min. 

Since then, we have had very fragmented conversations - mostly one way, as I responded to her blogposts and such. Early this year, we had a short phone call on starting the Calm Pages Club. Although we met sporadically, I was apprehensive about my fit in the group and was always a tad bit hesitant, although my intent was to gel with the group - a group of women, who read and cherish life for what it is!

In Aug 2025, we were collating prompts and were planning the book. One Friday, Paati pinged me with a short text seeking help. I was brimming - what pleasure to help. Understood through calls that she would be traveling to Sg the following week and sought help with the trip plans. What a pleasure?! And we met that Saturday, Sep 5. Her cousin dropped her at our place and we began our chats. We made 1000 plans for the Sunday, before her conference in the evening. She was to leave home on Monday evening. 

She was like the wizard with an invisible cloak and wand who granted everyone of Kutta’s secret wishes. The air of ease with which she held her repute while accommodating Kutta’s umpteen fancies was a delight to watch. While she had just entered home, Kutta nagged to be taken to the playground. There was an understanding nod and admission of his nag. He left hastily with a meek hello. When he returned home, he was greeted to the lovely wall portraits of the bird photographs. The kingfisher and the Himalayan Monal. In a wink of the eye, he brought down his frame of bird feathers and replaced it with the Monal. She immediately called her SW, a testimony of the reverence to the masterpiece. The style with which she brought the bubble wrapped frames into the home itself was a sight to behold! Only some people could unleash this ability to hook our admiration for every single move of theirs, whatever little they do - in style. In elegance. In the internalised respect they render to the being. Rajnikanth. Paati. Although I am not a fan of the former because I haven’t met him close personally, I am indeed an admirer of the latter.

We had our dinner and gently obeyed every request of Kutta. On to the rooftop garden. She was thrilled to see her younger version in Kutta, as he cycled around the garden to build the community of planters. She exhumed warmth and joy in the simplest acts. That added a new dimension of profundity. In a world that always sees beyond and is ever hungry for more, here is the rare ability to add meaning to the gaps - the in-betweens. The courage and assertiveness with which to hold fort - all the conformism be damned! She then suggested going around for a little shopping. I was smitten by the tiny stuff that drew her attention - SE Asian noodles, some yoghurt, and the likes. She suggested we go on a walk. We hit the 24 hr McDonalds and munched on fries, ice cream and junk - giving in to simple pleasures. Returned home late to her claiming, “Look Kutta! Just like that we have stayed awake late into the night. And have gone on a long walk”. That’s when I even realise the levitation - a chance encounter request was so formidably, adorably granted. 

After a restful night, we woke up in the morning and she demanded a house tour - an unusual request in the house. She went through the Lego displays and with great intent and enthusiasm, asked several question - what a rare encouragement for a rare passion?! Although averse to furry animal, she entertained Kutta’s love for the hamster.  

We took a trip to the NLB. The excitedly animated Paati almost squealed in delight looking at the ocean of books. Picked up 'The Book of Form of Happiness' on her recommendation. She suggested we go to pick a pair of Sketchers. On the way, we stopped by Tim Horton's as the diva pampered herself to the simple Cappucino. Little did I know that that was going to banish the lines that mark our boundaries. Only a few people can carry themselves in a vulnerable dignity - she embodied that in style as she shared anecdotes that let me sneak into the secret chamber of the unbridled gash. A vulnerable dignity that screams, "I trust you to my nirvana" and silently emboldens the listener to uncover themself. What a phenomenal moment that was. A beautiful moment that will be stashed in my trust memory. 

Post this, we did visit the Sketchers, picked a pair of unusual beige shoes for her and returned home. Surprised to see Kutta awaiting at the lift threshold in his kutty bike to lead us home. Unceremoniously, out of the customary, he was holding his hunger to share the meal with his most favourite paati. I am immensely grateful for that love. For building that embracing love with a otherwise hesitant, otherwise not so intimate 11-year old. 

As the father-son duo were busy watching a movie, we sneaked into the bedroom. And continued to unravel our most vulnerable moments, tearing up for each other, holding each other, hugging each other, respecting each other - the profound moment of humane unearthing. 

And we continued to roam together - feeling like Adam and Eve before the discovery of their nakedness, holding eather's heart carefully, most tenderly, as the most valuable treasure they are meant to be! 

Heres a rejoicingly tearful cheers for many years of this upholding. Love you, Paati!

Tesla Poetry

What a beautiful way to put it. Thinking of it, these are all theories: gravitational theory, electromagnetic theory etc. Varying school of thoughts- need not necessarily be true, need not necessarily be the only path. They may be counterfactual, to each other, to reality. But they represent the extent of human imagination. Lovely! 

Ocean and Waves

 I closely observe your birth from the depths,
Cresting towards the Sun
And sinking towards your depth;
Roaring and whispering,
Glimmering gold at dawn
Shimmering silver by the dusk;
Ephemeral rushing to the shore 
Impulsive urge to withdraw;
All the while feeding in your depths
And garbaging at your surface.

I reflect on my:
Birth from the dark depths;
Indecisive alternating between mind and brain;
Constant oscillation between greed and gratefulness;
Perpetual motions of giving and receiving;
Baring it all, flooding with expressions,
But gated by the dams of ego;
All amidst a reflexive:
Inhaling of air,
Exhaling of dust and particles

Its an epiphany:
The apparently audible duality of life
In all forms,
In all of nature,
In all of universe.
“I” do exist- but only as a scratch on the surface.

Days at the Morisaki Bookshop

In Japanese: Satoshi Yagasawa

Translated to English: Eric Ozawa

Publisher: Harper Perennial

Important Characters: Uncle Satoru, Tomo, Takako, Takano, Sabu, Tomo, Hideaki, Murano

Quotable Quotes

It’s important to stand still sometimes. Think of it as a little rest in the long journey of your life. This is your harbour. And your boat is just dropping anchor here for a little while. And after you’re well rested, you can set sail again.

Human beings are full of contradictions.

No matter where you go, or how many books you read, you still know nothing, you haven’t seen anything. And that’s life. We live our lives trying to find our way. Its like that Santoka Taneda poem the one that goes, “On and on, in and in, and still the blue green mountains

She and I have the same way of looking at things. It’s what brought us together, and I think it’s also the reason we split up. We met in the middle of the journey and we fell in love. But that doesn’t mean that we’ll be always traveling together. At some point, everyone has to find their safe harbour. 

The act of seeing is no small thing. To see something is to be possessed by it. Sometimes it carries off a part of you, sometimes it’s your whole soul - Motojiro Kajii’s Landscapes of the Heart.

Quote from the book, “Confessions of a husband”: My boat travels lightly, drifting aimlessly at the mercy of the current. 

The idea of this child growing uo, experiencing so many things for the first time, absorbing so much- all of it brought me as much joy as if it were happening to me. It was time to stop shutting myself up in a cage. IT was time to get moving, to look around and learn what I could from it all. Time to go in search of a place where I belonged, a place where I could say with confidence that I felt right. All the trips I went on, all the books I read, were the consequences of that decisions. In other words, Takako, meeting you led me to that epiphany.

After all that time, I came back here. That’s when I finally realised it wasn’t just a question of where I was. It was about something inside me. No matter where I went, no matter who I was with, if I could be honest with myself, then there is where I belonged. By the time I realised that, half my life was over. So I went back to my favourite harbor and I decided to drop anchor.

It made me realise once again that none of those things had ever been resolved. I had just tossed it all aside, waiting for my memories to fade away over time. But even though six months had gone by, just hearing his voice for a moment had left me all churned up inside. I understood at last that none of my problems had been solved. The trouble was still there

You need to get this off your chest. If not, the ghost of this thing will haunt you forever.

There’s one thing I want you to promise me. Don’t be afraid to love someone. When you fall in love, I want you to fall in love all the way. Even if it ends in hearache, please don’t live a lonely life without love. I’ve been so worried that because of what happened you’ll give up on falling in love. Love is wonderful. I don’t want you to forget that. Those memories of people you love, they never disappear. They of on warming your heart as long as you love. When you get old like me, you’ll understand. 

You just fit in so well in the store that I wanted to let you be. It was almost like that moment when you’re watching a butterfly coming out of it chrysalis, and you’re holding your breath, and you want to keep on watching… 

If I had never gone to the shop, I’d still be living my life in a daze. I met so many people there, and I learned so many things, and of course, there were all of the books I discovered. I feel like I finally learned to see something a tiny bit valuable within myself. That’s why  I know that I’ll never forget the days I spent at the bookshop.

I guess that’s just what it’s like being young. You’re always carrying around a lot of luggage.

Days at the Morisaki Bookshop-misc.

Japanese authors to try and relish

• Ryunosuke Akutagawa
  
• Soseki Natsume
• Ogai Mori
• Junichiro Tanizaki
• Naoya Shiga
• Koji Uno
• Osamu Dazai
• Haruo Sato
• Kafu Nagai
• Faulkner
• Capote
• Updike
• Takehiko Fukunaga 
• Kazui Ozaki 
• Taisho era 
• showa era
• meiji era
• Until the death of the girl by Saisei Muro
• Schoolgirl by Osamu Dazai
• Taruho Inagaki
• Doppo Kunikida
• Naoe Kinoshita, Confessions of a husband
• Mount mitake