The Now

The little bird watched the gentleness of the river,

Moved by its benevolent melody, the bird asked:

‘Tell me, wise riverie,

What treasure manifests this benevolence?'

The river replied:

“I have flown through a great distance:

Through hills, valleys, plains and plateaus.

All the way chattering with:

Flowers, pebbles, Earth, sky,

Chirpy birdies and roarie wilds.

Sometimes, I nourished out and cherished in

Sometimes, I repressed out and perished in,

I recurrently killed myself

Parts of me torn, parts of me grown”

Saying this, she paused for a gasp.

When the bird, impatient, interrupted:

‘Are these your treasure,

Or, where you born with your benevolence?'

The river replied:

‘My origin, the purest, exceedingly nourishing,

Promising origin: I do love, but not the best.

I love the now the best:

For it is here that I have known them all:

The wildest rocks and the smoothest pebbles

Deepest pain and exceeding pleasure

The now that sees my blossoming beyond and within.

The now, I love the best:

The now that cradles pain and joy,

The now that holds fear and strength,

The now that is less of me, and full of life.’

Whimsical 9

 So, we have cool conversation about who will care for my now 6ye old sons children. Yeah, you heard it right.

In a WhatsApp call with a cousin, we were discussing about having a farm around the cousins neighborhood and spend our retirement life in peace. When the 6ye old intervened, with offense, because I was being irresponsible and not planning well. Oh, I'm irresponsible because I'm not bothered about nurturing and watching over his kids growing up, while his wife and he go about earning their livelihood. I vehemently refuted and argued that we each have different lives. He was not buying into the argument. Instead reinforced that I be his kids nanny, and tender to them, while his dad entertain them. Oh, well!

Later that day, he came back and announced that he found a brilliant solution. He goes on, "what do you think of my whole family staying with you in your farmhouse?". I deny, telling he needs to earn his livelihood, and can enjoy a farmhouse living with me when he retires, probably, after he turns 60. The guy goes, "what? When I turn 60, you won't be alive. How can I live with you." I try arguing. He is very confident. Reasons logically, "look! Thatha is over 60 now. He doesn't have either of his parents. That's why I'm telling, you won't be alive when I turn 60". Alright! Case closed!!

நாங்கள் இப்படி படிப்போம்

 

Me is a infinite nothing

 From a sapphire plane,
Of tiny feeble hum,
With my fellas
I transit:
To a dark space;
Alone do I swim
Exploring the darkness,
Not a bit of fear.
There's a feeble humdum
Quite distinct from the hum.
I squirm through a rathole:
Intense pain, 
Air pushing through me
Helpless, I look out for my fellas
None to help, oh, none to help.
I acquaint the space around me,
I grow into a familiarity,
They call this life,
They call this world.
There's intense love,
There's intense fun,
Mom, son, daughter,
Plants I see, animals I live with,
There is splendid beauty
Within and Beyond.
Too busy navigating this love and life,
Memories of the sapphire plane, I lose.
There's intense familiarity.
Fear of unknown boggles us.
Until I reach an unknown.
Unknown arrives,
As I transit,
Through a rabbit hole
Into a distinct plane
All too unfamiliar.
Neither dark nor pain,
Yet, I'm scared.
I seek my 'love' of the world,
They're too busy feeling my lack,
Mourning their loss,
Oh, where shall I go, 
whom shall I seek,
My loves of the world traverse familiarity, 
Albeit with a dent.
I'm alone in an unfamiliar plane.
I run helter skelter.
Returning, not a choice,
The familiarity of sight, hear,
Touch, taste all too gone.
I seek and seek,
Until the distinct plane is all too familiar,
There's plomp and splendour!
I'm lost in it, 
Memories of the world, all I lose.
I navigate the new plane:
Wandering and acquainting,
Familiarizing and fantasizing.
Until i slip into my next plane!
The journey shall continue, 
The pieces of universe remains!
Splendid abundance,
Beauty a vanity,
Me is a infinite nothing,
In multiple planes!

Self-critic

 The 6yr old is an excellent self-critic. He has taken to drawing and painting as a daily activity. Today, we were both busy with work and suggested he spend time drawing. Very excitedly and with such joy, he pulled up a paper and drew the pic on top. He looked at it from several directions, then came to me and commented, "Amma, I don't like this one, can I take another paper and draw another". I readily agreed to this, and he then began drawing, using watercolor to paint (had a conversation on brushes midway). And made the picture at the bottom. I loved the beak, and his patient painting of the trees and cherries.

A little while after completion, he couldn't bear to see a drawing go waste, picked up his bright paint sticks and colored the first one. I love the hue and tone. 

Initiative, introspection and self criticism is the best way to grow!

Drink through skin

Yesterday was a beyootiphool full moon day, and I went running around a circuit in the neighborhood. And breathed in the beauty around me, sans people. As I returned home and showered, Bloom was behind me all the while, as he wanted me to read him to sleep. When I filled in my water bottle, I remembered that I hadn't drunk water throughout the day, as it was rainy and didn't feel thirsty. He immediately blurted, "Have you become a frog?! You know, Frogs can drink water through their skin on a rainy day." Alright! Frogs I am!

Undercover Operations

Schools re-opened in July here. This year, he began Primary at the montessari school he attended. I withheld him from attending school in the first week, for fear of covid spread, but relented later and began sending him to school. When we spoke about going to school, each day he would reason, 'Amma, let us wait and watch how the situation progresses', 'Lets wait for a couple of more days', 'I am reading a book, it will delay my sleeping time and I won't be able to wake up early in the morning. so, let's postpone going to school by a couple of more days'. This continued, until one day, choiceless, he had to go. The day before the school, he should have felt the jitters etc., that he kept telling that he isn't able to sleep and feeling very anxious about school. It took a while to calm him down and help him sleep. At school, he was at his behavioural best. His teacher complimented, 'He didnot show one iota of feeling that it was his first day in school'. Back with his best friends, camaraderie and fun. They spend their lunchtimes birdwatching, drawing, reading and bustimes with drawing and coloring, making new friends. What a fun growing up!

Primary meant full days at school, with a 30min lunch break and 2 snack breaks. We had trained him with stuffed parathas and layered dosai, mini idlis etc so he can have a variety for lunch. On the first day, when we sought for his choice of lunch, he went, "Can you please pack something that is lunchlike? With rice etc?" I was stunned, as I always thought he isn't a fan of rice :)

We usually pack fruits for snacks. Often, we also pack home baked cakes and cookies. Two of his friends are cake lovers. The first day he took cake as a snack, he came home and said that his friends love cake, and would like to share. The school has strictly mandated 'no sharing of food' owing to covid, and we reasoned so. He obliged. This week, he said, 'My friends can't resist my cake. So, I shared with them'. When asked he did so in the presence of teacher, pat came the reply: 'Oh, when the teacher is not looking, I pass a piece of cake under the table'. So, today, while packing, dad suggested he take two small pieces of cake for his friends. On goes the little weasel, 'If I share a big piece, teacher will come to know, and will scold me' Ha ha ha. Undercover operations start as early as 6yrs!

இட ஒதுக்கீடும் சமூகநீதியும்

கிராமத்தில் இருந்த தாத்தாவின் வீட்டில் திண்ணைகள் பலவுண்டு. பகலில் சதா அந்த திண்ணைகளை ஆக்கிரமத்துக் கொண்டிருப்போம். திண்ணைகளுக்குக் கீழே முன்வாசலுக்கும் புறவாசலுக்கும் நடுவில் நீண்ட பாதை. இருபுறமும் தலா இரண்டு வீடுகள். ஒரு வீட்டில் மட்டும் எங்கள் குடும்பம் வசித்தோம். இரவானால், அந்த பாதை நெடுக பாய் விரித்து, வெட்டவெளியை வெறித்தபடி, படுத்து உறங்குவோம். அதிகாலையில் தண்ணீர் உலவ நல்லசிங்கம் அண்ணன் வருவார். சண்முகநாதன் அண்ணனும் வருவார். எங்களைத் தாண்டி, இரு கைகளில் குடங்களுடன் அவர்கள் எவ்வாறு தண்ணீர் உலவினார்கள் என்பது இன்றளவும் வியப்பே! 

 

எங்களுக்கு முடித்திருத்தம் செய்ய நாவிதர் ஒருவர் வருவார். வயது வித்தியாசமின்றி, அவரை அனைவரும் அம்பட்டையன் என்றே அழைப்போம். அவருக்குக் காது சிறிது மந்தம். அதிகம் பேச மாட்டார். வேலையை முடித்தப்பின்னர் சலனமில்லாமல் சென்று விடுவார். எங்கள் வீட்டிலிருந்து சிறு தொலைவில் ஒரு கற்சுவருக்குப் பின் அவர், அவர் மனைவி, ஒரு மகன் மற்றும் ஒரு மகளுடன் வாடகைக்கு வசித்து வந்தார் என்பது மட்டும் தெரியும். 

தினமும் இரவு 7 மணிக்கு ஒரு பாத்திரத்துடன் தாவணி அணிந்த பெண் ஒருவர் வந்து படிகளின் கீழ் நின்றுக்கொண்டு, ‘பழையது வாங்க வந்தேன் தாயீ’ என்பார். சிறிது நேரத்தில் சித்தி, நீர்த்த சோற்றையோ, மதியம் மீந்த சோற்றையோ கொட்டிவிட்டு செல்வார்கள். அதே பாத்திரத்துடன் இன்னும் பல வீடுகளுக்குச் சென்று பழையது வாங்குவார் அந்த பெண். நாங்கள் சிறு வயதாயிருக்கும்போது அவரைப் பார்த்தவுடன், ‘பழையது வாங்க வந்தேன் தாயீ’ என்று கூட்டமாகக் கத்துவோம். அது அவர்களுக்கு அவமானமாய் இருக்கும் என்பதையே உணர பல வருடங்கள் ஆனது. அதை உணரும்போது, அவர்கள் அம்பட்டயனின் மகளென்றும், அவர்கள் பெயர்  மாரியம்மா என்பதும் அறிந்துக்கொண்டேன்.

தாத்தா மிகவும் நோய்வாய்ப்பட்டு இருந்தபோது, இதே அம்பட்டயன் வந்து தான் தாத்தாவை சுத்தப்படுத்துவார். தாத்தாவுக்கு நடக்கமுடியாமல் போனபோது, அவரது 6 மகன்களில் ஒருவர் கூட அவரைத் தாங்கிக்கொண்டு கழிவறைக்கோ, குளியலறைக்கோ, கூட்டிச் செல்லவில்லை. அத்தனையும், அம்பட்டயனே செய்தார். அப்பொது நான் 12 ஆம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்தேன். அம்பட்டயன், அப்போது தான் எனக்கு அம்பட்டயன் தாத்தாவாக பரிணமித்து இருந்தார். அதன் பின்பு, தாத்தாவும் இறந்து விட்டார். நானும் அதிகம் விடுதிகளில் தங்கிப் படித்து வந்ததால், கிராமம் செல்வதுக் குறைந்தது.

போன வருடம் மாரியம்மா அக்காவைப் பார்க்க நேர்ந்தது. அம்பட்டயன் தாத்தா இறந்து விட்டிருந்ததை அறிந்துக் கொண்டேன். மாரியம்மா அக்காவின் மகள் BSc (Nursing) படித்துக்கொண்டிருப்பதாக சொன்னார்கள். மகன் polytechnic  முடித்துவிட்டு, தங்கையின் படிப்பிற்குக் கட்டணம் செலுத்தும் அளவிற்கு சம்பாதிப்பதாக சொன்னார்கள். சமத்துவபுரத்தில் ஒரு வீடும் கிட்டியது அவர்களுக்கு. இதைத்தான் நான் வளர்ச்சியாகப் பார்க்கிறேன். இதைத்தான் சமூகநீதியின்  வெற்றியாகக் காண்கிறேன். இதைத்தான் இலவசங்களின் வெற்றியாகக் காண்கிறேன்.

எங்கள் வீட்டில் என் அப்பா தலைமுறை தான் படித்த முதல் தலைமுறை. எங்கள் தலைமுறையினர் இருக்கும் opportunities ஐ புரிந்துக்கொள்ளும் வேளையில், எங்கள் தாத்தா தலைமுறையில் படித்த குடும்பங்கள் எங்கோ சென்றுவிட்டனர். அம்பட்டயனின் வழித்தோன்றல்களில் முதல் தலைமுறை அவமதிப்பின்றி, பல வீட்டின் பழையது கலந்து உண்ணாமல், பிடித்தோ, பிடிக்காமலோ, ஒரு degree வாங்குவதற்குள், எங்கள் வீட்டின் 3ஆவது தலைமுறை தனக்குப்பிடித்த degree வாங்க தயாராகிக்கொண்டிருக்கிறது. அவர்கள் எட்டாக்கனியாக கிடைத்ததைப் படிக்க நினைக்கையில், இங்கு நினைத்ததைப் படிக்க ஆரம்பித்தோம். இந்த சமூக இடைவெளியைத் தான் நொறுக்க வேண்டும். ஆகையால், நாடு முழு வளர்ச்சிப் பெற வேண்டுமாயின், இந்த சமூக நீதி நிலையுறுத்தும் இட ஒதுக்கீடு மிக மிக அவசியமாகத் தொடர வேண்டும்.

Ask. People WILL respond. You are not targetted

Felt that familiar distate- that bitterness, that irritable mood, that stiffening, that sombre, that impulsiveness. Anxiety. Fear. Rejection. Insecurity. I'm worried I might get back to this place, if and when I go back to office.

The response was tremendous. If you feel bad about something, ask. And you will receive your response
Had a good hour long prayer session with b. 

Rain Diaries Poetry MIC

I leaf through your tender pages,

Into a time capsule of the past:

You, who transformed from reams of paper,

To absorbing my precious stories…

The curls, sways, and lines of my tender fingers beholding;

Stories resplendent with…

Pride and Smudges,

Power and Fall,

Love and Desire,

Order and anarchy,

As you witnessed me blooming

From the tiny timidity

To the I-live-my-life blossom;

 

You have been my mirror:

The mirror that froze my charm,

The mirror that gurgled my silliness,

The mirror that shared perspectives,

The mirror that cleared a many clouds;

The mirror that enlivens my listless, mindless monotony.

 

Your strength beshines:

As you hold my repressed millions and blurted thousands:

The repressed million

-Thoughtful, measured words that I wish were aired,

My vocal folds and ovalling lips snared

The blurted thousand

-Thoughtless, oh-so-uncalculated blemishes I spurted,

I wish I had instead snorted.

 

Dear Diary, You are the unconditional love I seek

You are the non-judgmental listening I trust

You are the depth I traverse

You are the sky I fly high

You are my rain that fall and freshen

You are my rain that flow and flourish

You are my rain that renew and nourish!

You are the me that I adore and cherish;

You are the me that I adore and cherish!

Conversations with Hem: அன்பான கடவுள்

எனக்கு என் கடவுளை மிகவும் பிடிக்கும்

என் கைப்பிடித்து, என்னைப் போஷித்து,

என்னைக் காப்பாற்றி, எனக்கு இளைப்பாறுதல் அளித்து,

என்னை என்னையாகவே நேசிக்கிற என் கடவுள்.

உண்மையாகவே,

பார் உள்ள அளவும்,

நான் உள்ள அளவும்

என்னை நேசிக்கிற கடவுள்!

அவரை நெருங்க எத்தனித்தேன்.

அன்பான கடவுள் அல்லவா? நெருங்கி செல்ல அனுமதித்தார்.

உற்சாகமாய் இருந்தார்.

பம்பரமாய் சுற்றிக் கொண்டிருந்தார்.

சிரித்த முகமாய் இருந்தார்.

எப்பொழுதும் சாந்தமாய் இருந்தார்.

எப்பொழுதும் பிரகாசமாய் இருந்தார்.

‘கடவுளே, நானும் உங்களைப் போல் ஆகவேண்டும்’ என்றேன்.

‘ஆன்பாக இரு மகளே, அது போதும்’, என்றார்.

‘நான் அன்பு செலுத்துகிறேனே’ என்றேன்.

என்னை கைப்பிடித்து அழைத்து, அருகில் அமர்த்தி,

‘அன்பு செலுத்துவதற்கும், அன்பாக இருப்பதற்கும் நீண்ட இடைவெளி உண்டு’, என்றார்.

தொடர்ந்து,

‘கடவுளின் அன்பு உலகை சுமக்க வேண்டும்’, என்றார்.

‘ஆனால், நீங்கள் சுமக்கவில்லையே’ என்றேன்.

‘கடவுள், உலகம் சுமப்பதுத் தெரியாமல் சுமக்க வேண்டும்’, என்றார்.

‘யாருக்குத் தெரியாமல்?’ என்றேன்.

‘கடவுளுக்கே தெரியாமல்’, என்றார்.

‘அதெப்படி’, என்றேன்.

வாரியணைத்துக் கொண்டார்.

‘மகளே!

கடவுளுக்கு நிறைய நண்பர்கள் உண்டு, எந்த ஒருவரும் உற்றவர் அல்ல;

கடவுளுக்கு நிறைய வலிகள் உண்டு, எந்த ஒரு வலியும் சிறியதோ, பெரியதோ அல்ல;

கடவுளுக்கு நிறைய காயங்கள் உண்டு, எந்த ஒரு காயத்துக்கும் மருந்து இல்லை;

கடவுளுக்கு நிறைய கோபங்கள் உண்டு, எந்த ஒரு கோபமும் சலனப் படுத்துவது இல்லை;

கடவுளுக்கு நிறைய வேலைகள் உண்டு, எந்த வேலையும் முழுக்கக் கவனம் ஈர்ப்பது இல்லை;

கடவுள் எல்லாம் இருந்தும், ஏதுமற்று இருத்தல் வேண்டும்’, என்றார்.

நான் வியந்து, ‘இது எவ்வாறு சாத்தியம்?’ என்றேன்.

‘உனககுள் இருக்கும் உன்னைத் துற’, என்றார்.

‘நானே ஒரு தனித் தீவு, எனக்குள் நானா?’ என்றேன்.

‘நீ தீவல்ல, தீவாகிக் கொண்டாய்’, என்றார்.

‘நான் தீவல்லாவிடில், நான் யார்?’ என்றேன்

‘நீ ஒரு பெரிய சமுத்திரம்’ என்றார்.

அதிர்ச்சியானேன்!

‘நீ சமுத்திரத்தின் ஒரு துளி’ என்றார்.

‘சமுத்திரமா? சமுத்திரத்தின் துளியா?’ என்றேன்.

‘இரண்டும்’ என்றார்.

மீண்டும் அதிர்ச்சி!

‘எப்படி?’ என்றேன்.

‘உனக்குள் இருக்கும் சமுத்திரம் உலகெங்கும் வியாபித்து இருக்கிறது’ என்றார்.

இப்பொது மேலும் குழப்பம்:

‘எனக்குள் சமுத்திரமா? நான் சமுத்திரமா? நான் சமுத்திரத்தின் துளியா?’ என்றேன்?

‘நான்’ அழிந்தால் சமுத்திரம், சமுத்திரமாகவே இருக்கும். துளியாகவோ, உள்ளாகவோ இராது’, என்றார்.

அயர்ச்சியாய் இருந்தது.

‘எவ்வாறு என்னை அழிப்பது?’ என்றேன்.

‘அன்பால்’, என்றார்!

‘அன்பால் ஆக்கத் தானே முடியும், எப்படி அழிப்பது’ என்றேன்.

‘அன்பு இருளை அழிக்க வல்லது’ என்றார்.

‘இங்கு இருள் எங்கிருந்து வந்தது’ என்றேன்.

‘உனக்குள் இருக்கும் நீ தான் இருள்’, என்றார்.

‘இருள் விலக என்ன செய்ய வேண்டும்?’ என்றேன்.

‘அமைதியாகக் காத்திரு’ என்றார்.

‘எவ்வளவு நேரம்?’ என்றேன்.

‘நீ கடவுள் என்பதை உணராமல், கடவுள் ஆகும் வரை’ என்றார்.

‘அது எப்படி புரிந்துக் கொள்வது’ என்றேன்

‘அதனைப் புரிதல் அவசியம் அற்றது’ என்றார்.

எனக்குப் பிடிபடவில்லை,

ஆனாலும், காத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.