நான் எனும் பிம்பம்

காலையின் வீட்டு நிரல்களை முடித்துவிட்டு,
 வேலைக்குக் கிளம்புகையில் அழுதான்
 என் 2 வயது மகன்.
“சீக்கிரமாக வந்துவிடுகிறேன் கண்ணா,” என 
சமாதானமாகாத அவனை,
சமரசம் செய்து ஏமாற்றி வந்தேன்.
பேருந்து பயணம் முழுக்க அவனின் அழுகை ஆக்கிரமித்தது.

அலுவகத்திலோ:
என் நாட்காட்டி நிரல்களைப் பின்பற்றி,
இடைவேளை, சாயந்திரம், முன்னிரவு என 
காலத்தோடு சுழன்று
என் தோளைப் பற்றியிருக்கும் வேலைப்பளுவை
உதறித்தள்ளி வீடு திரும்பினேன்.
இப்படியே நித்தமும்:
தேவையற்ற பொருள் குவிக்கத் தேவையான நேரம் அழித்து,
எண்ணங்களும் உணர்வுகளும் மகனைச் சுழல,
உடலும் அறிவும் அலுவலகம் சுழல,
சிதறிய கண்ணாடித் துண்டுகளாக ‘நான்’ எனும் பிம்பம்!